کسی که عیب ترا پیش چشم بنگاردببوس دیده او را که بر تو حق دارد

ز فوت مطلب جزئی مشو غمین که فلکستاره می برد و آفتاب می آرد

به دست غم نشود مبتلا گریبانشکسی که دامن شب را ز دست نگذارد

به جای خون ز رگ و ریشه اش برآرد دودبه دست درد، دلی را که عشق بفشارد

کسی است صاحب خرمن درین تماشاگاهکه غیر اشک دگر دانه ای نمی کارد

بزرگ اوست که بر خاک همچو سایه ابرچنان رود که دل مور را نیازارد

میان اهل سخن گفتگوی اوست تمامکه هیچ طایفه را بی نصیب نگذارد

تو برخلاف بدان تخم نیکنامی کارکه هرکس آن درود از جهان که می کارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چو دور عقده گشایی به من رسد صائببه ناخن مه نو چرخ پشت سر خارد

Hər adam ki, kişitək eybini söylər üzünə,Öp onun gözlərini, həq ver onun sən sözünə.

Yaxasın verməz o, əlbəttə, qəmin pəncəsinə,Bir adam ki, gecəni qatmış ola gündüzünə.

Sahibi-xırman olubdur o adam dünyada,Səpib öz göz yaşını buğda kimi yer üzünə.

O kəs hörmətlidi ki, milçəyi də incitməz,Dünyanın varı-yoxu gəlməyir əsla gözünə.

Sən çalış yaxşılığın toxumunu ək torpaqda,Kim nə əkmişsə, axır qismət olur da özünə.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. O hilal Saibə bənzər, necə əymiş belini,Başını qoymuş üfüqdə bu səmanın dizinə.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets