کسی که خرده خود صرف باده می سازدز زنگ آینه خویش ساده می سازد

حضور روی زمین فرش آستان کسی استکه لوح خویش چو آیینه ساده می سازد

عنان به دست قضا ده که موج را دریابه یک تپانچه کف بی اراده می سازد

ز چوب منع چه پرواست خیره چشمان را؟که برق ره به نیستان گشاده می سازد

شکوه حسن تو خورشید را ز توسن چرخبه یک اشاره ابرو پیاده می سازد

دل پری است مرا از جهان که سایه مناگر به سیل فتد ایستاده می سازد

به آه گرم تواند کسی که زور آوردکمان سخت فلک را کباده می سازد

به برق و باد نیاید ز شوق همراهیکجا سوار به پای پیاده می سازد؟

به قسمت ازلی هرکه خواهد افزایدبه کاوش آب گهر را زیاده می سازد

عنان نفس به دست هوا مده کاین سگنگشته هرزه مرس با قلاده می سازد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دل گرفته ما را ز همرهان صائبکه غیر ناله و افغان گشاده می سازد؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate