دل آب گشت وتربیت دانه ای نکرداین شمع مرد و گریه مستانه ای نکرد

هرگز چو زلف ماتمیان دست روزگارسررشته امید مرا شانه ای نکرد

سالک به تازیانه شوق از جهان گذشتاین سیل التفات به ویرانه ای نکرد

با دل گذار کار زبان را که در مصافصد تیغ کار حمله مردانه ای است

فانوس چون کفن نشود بر فروغ شمعهرگز رعایت دل پروانه ای نکرد

هرچند لاله چشم وچراغ بهار بودعمرش وفا به خوردن پیمانه ای نکرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. در موسم چنین دل نادردمندماصائب هوای گوشه میخانه ای نکرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love