مردان اگر نفس به فراغت کشیده‌انددر زیر آب تیغ شهادت کشیده‌اند

آن‌ها که در بلندی فطرت یگانه‌انددر شهر خویش تلخی غربت کشیده‌اند

مردانه می‌روند چو مجنون به کام شیرجمعی که چارموجه کثرت کشیده‌اند

از بار کوه قاف ندزدند دوش خویشتا سایلان گرانی منت کشیده‌اند

از زهر مرگ تلخ نسازند روی خویشآن‌ها که جام تلخ نصیحت کشیده‌اند

از تاب عارض تو سلامت‌گزیدگانخود را به آفتاب قیامت کشیده‌اند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب بهشت نسیه خود نقد کرده‌اندجمعی که پا به دامن عزلت کشیده‌اند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets