فال وصال او دل رنجور می‌زنداین شمع گشته بین که در سور می ‌زند

با شهپری که پرتو مهتاب برق اوستشوقم صلا به انجمن طور می‌زند

در سینه عمرهاست که زندانی من استرازی که بوسه بر لب منصور می‌زند

آن کس که خرمن ز ثریا گذشته استاز حرص دست در کمر مور می‌زند

مردی و از سرشت تو این خوی بد نرفتخاک تو مشت بر دهن گور می‌زند

جوشی به ذوق خود چو می ناب می‌زنمنشنیده‌ام که عقل چه طنبور می‌زند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بر اوج فکر خامه صائب مپرس چیستکبکی است خنده بر کمر طور می‌زند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets