خط تو راه دین ودل وهوش می زندته جرعه ای است این که به سرجوش می زند

از خط سبز مستی حسن تو کم نشداین می به شیشه رفت وهمان جوش می زند

بر آتش عذار تو دامان دیگرستهر سیلیی که خط به بناگوش می زند

از خط فزودمستی آن چشم پر خماردر نوبهار چشمه فزون جوش می زند

روی زمین زلغزش مستان شودکبودزینسان که جلوه توره هوش می زند

از شرم اگرچه نیست زبان طلب مراخمیازه حلقه بر لب خاموش می زند

با سرو سرکشی که ز خودراست بگذردامید فال خلوت آغوش می زند

سنگی که می زند به من آن طفل شوخ چشمدست نوازشی است که بر دوش می زند

باشد پیاده ای که زندخنده برسوارزاهد که خنده بر من مدهوش می زند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب دلیل پختگی عقل خامشی استتا نارس است باده به خم جوش می زند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern