چشم طمع ندوخته حرصم به مال هندپایم به گل فرو شده از برشکال هند

چون موج می پرد دلم از بهر زنده رودآبی نمی خورد دلم از بر شکال هند

ای خاک سرمه خیز به فریاد من برسشد سرمه استخوان من از خاکمال هند

بوی ستاره سوختگی بر مشام خوردروزی که دود کرد به مغزم خیال هند

سرمایه قناعت من لخت دل بس استچشم طمع سیاه نسازم به مال هند

روزی که من برون روم از هند برشکالبا صدهزار چشم بگرید به خال هند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب به غیر خامه شکرفشان توامروز کیست طوطی شکر مقال هند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets