حکم خرد به مردم مجنون نمی‌روددیوانه است هرکه به هامون نمی‌رود

هرچند پیر گشت و فراموشکار شدبیداد ما ز خاطر گردون نمی‌رود

استادگی ز تیزی شمشیر عشق اوستاز زخم ما به ظاهر اگر خون نمی‌رود

بی‌طاقتی مکن که بلای سیاه خطاز صد هزار تبت وارون نمی‌رود

هرجا که هست نقطه دل، غم محیط اوستمرکز ز حکم دایر بیرون نمی‌رود

عنقا ز کوه قاف نخیزد به های‌هواز سنگ کودکان غم مجنون نمی‌رود

مژگان مرا ز مد نظر برد سیل اشکاز پیش چشمم آن قد موزون نمی‌رود

از خود برون شدن نتوانند غافلانپای به خواب رفته به هامون نمی‌رود

در وقت خواب بیش شود پیچ و تاب مارسودای گنج از سر قارون نمی‌رود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب بساز با غم آن زلف پرشکنکاین درد پا شکسته به افسون نمی‌رود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love