چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شودخون از دماغ مشک روان درختا شود

صد پیرهن عرق کند از شرم، ماه مصریک عقده گر ز بند قبای تو وا شود

این شیوه ها که من زمیان تو دیده اممشکل به صد عبارت نازک ادا شود

بگشای لب که آب شود گوهر از حجاببنمای رخ که آینه محو صفا شود

آب گهر به چشم صدف اشک حسرت استآنجا که لعل او به شکر خنده وا شود

خط شکسته است مرا خط سرنوشتبال هما به طالع من بوریا شود

محراب صبح، گوشه ابرو بلند کردساقی مهل نماز صراحی قضا شود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر کس به ذوق معنی بیگانه آشناستصائب به طرز تازه ما آشناست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love