هر بلبلی که بوی گل از خار نشنوددر بر گریز نکهت گلزار نشنود

آگه ز شیوه غلط انداز حسن نیستاز منع هر که مژده دیدار نشنود

هر خسته ای که چاشنی درد یافته استمی نالد آنچنان که پرستار نشنود

باریک تاچو رشته نگردد خداشناسذکر خفی ز حلقه زنار نشنود

دارد زکام هر که ز چشم سفید خویشبی پرده بوی پیرهن یار نشنود

از خلق خویش نهفته شود عیب آدمیکس بوی خون ز نافه تاتار نشنود

آوازه سخن ز محرک شود بلندبی زخمه نغمه هیچ کس از تار نشنود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب ز پوست غنچه نیاید برون چوگلتا ناله ای ز مرغ گرفتار نشنود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring