بی خواست حرف تلخی ازان نوش لب رسیدآخر ز غیب روزی ما بی‌طلب رسید

از خاکبوس دولت پابوس یافتمهر کس به هر کجا که رسید از ادب رسید

بر خضر زندگانیِ جاوید تلخ ساختعمر دوباره‌ای که به من زان دو لب رسید

در سینه حکمتی که فلاطون ذخیره داشتقالب تهی چو کرد به بنت العنب رسید

از اشک و آه کرد دلِ خویش را تهیچون شمع دستِ هر که به دامانِ شب رسید

دست از سبب مدار که با همت محیطآخر صدف به وصلِ گهر از سبب رسید

پرهیز کن که خونی غم‌هاست صحبتشچون باده نارسی که به جوشِ طرب رسید

از دست و پای بوسه‌فریبِ تو کارِ دلاز دست رفته بود چو نوبت به لب رسید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب! حلاوتِ طلب او ز دل نرفتچندان که زخمِ خار به من زان رطب رسید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wisdom and advice