رخسار ترا خط نتوانست نهان کردبی پرده تر این آینه را آینه دان کرد

می شد به شکر پسته ازین پیش حصاریشکر لب نو خط تودر پسته نهان کرد

رفتار تو از آب روان گرد بر آوردرخسار تو خون در جگر لاله ستان کرد

بر تنگ شکر غیرت من تلخ کند عیشهر چند مرا تنگدل آن غنچه دهان کرد

روشن شد ازان صفحه رخسار سوادمآن خط بنا گوش مرا حاشیه دان کرد

فریاد که نتوان دل صد پاره ماراشیرازه درین باغ چو اوراق خزان کرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. حاشا که پر از گوهر سیراب نسازدصائب چو صدف آن که مرا پاک دهان کرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring