جمعی که دراندیشه آن چشم خمارنددر پرده دل شب همه شب باده گسارند

هر چند که در پرده شرمندنکویانچون باز نظر دوخته در فکر شکارند

لاغر کن دلها ز سرینهای گرانسنگفربه کن غمها ز میانهای نزارند

در ریختن دل همه چون باد خزاننددر پرورش جان همه چون ابر بهارند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. یارب نرسد گرد غمی بر دل ایشانهر چند غم صائب بیچاره ندارند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern