کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویشچشم امیدش بود پیوسته در دنبال خویش

چون مگس در دامگاه عنکبوتان، کرده امدست و پا گم ازهجوم رشته آمال خویش

خواب راحت می کنم در سایه بال هماتا ز استغنا کشیدم سربه زیربال خویش

می شود بر دیده خونبار من عالم سیاههرگه اندازم نظر برنامه اعمال خویش

جوی خون از دیده آیینه می گردد روانپرده بردارم اگر از صورت احوال خویش

نیست اظهار جوانی، خجلت بی حاصلی استاین که می دارم نهان ازهمنشینان سال خویش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. داغ می بخشد ثمر گفتار هرجا درد نیستپیش بیدردان مکن اظهار صائب حال خویش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets