سرمست چو آن شاخ گل از باغ برآیدباغش چو نفس سوختگان بر اثر آید

هر سو که کند شاخ گلش میل ز مستیآغوش گشا بلبلی از خاک برآید

حسن تو ز بسیاری سامان لطافتدر دیده هر کس به لباس دگر آید

از شوق تماشای جمال تو گل از شاخچون لاله نفس سوخته از خاک برآید

جان در ره شیرین دهنان باز که تا حشرآوازه فرهاد ز کوه و کمر آید

از عشق به کوشش نتوان کامروا شددر آتش سوزنده چه از بال و پر آید

چشمی که در او آب حیاپرده نشین استاز پوست برون زود چو بادام ترآید

در ذکر خدا به که شود صرف چو تسبیحایام حیاتی که به صدسال سرآید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب نشود لاله صفت شسته به بارانرنگی که به رخسار به خون جگر آید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love