حاشا که زعاشق سخن کام برآیداز سینه آتش نفس خام برآید

بالیدن نخل تو ز پیوند دل ماستاین سرو ز آغوش به اندام برآید

بگذشت ز تلخی همه ایام نشاطمچون طفل یتیمی که به دشنام برآید

یک چشم زدن چشم تو غایب ز نظر نیستآهو که گمان داشت چنین رام برآید

شیران جهان گردن تسلیم گذارنداز سلسله زلف تو چون نام برآید

در فکر اثر باش که چون دور کند چرخآوازه جمع از دهن جام برآید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بااینهمه آتش که نهان در جگر اوستصائب که گمان داشت چنین خام برآید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets