خوب است که بی رنج طلب کام برآیدآن کام چه ارزد که به ابرام برآید

آتش نفسان گوش به تعظیم بگیرندهرجا که من سوخته را نام برآید

ریزند کواکب چو عرق از رخ گردونآن روز که خورشید تو بر بام برآید

نقش قدمش شمع ره گرمروان استاز شوق تو آن کس که ز آرام برآید

در باده اگر سرمه نریزد ادب عشقفریاد اناالحق ز لب جام برآید

شرمنده ام از عشق که با شغل دوعالمنگذاشت کباب دل من خام برآید

از گردش چشم تو دل چرخ فروریختچون حوصله از عهده این جام برآید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب چو ز اندیشه روزی است مرا رزقزینم چه که برگرد جهان نام برآید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love