از غم گم کرده راهان فارغ استهر که صائب شد به منزل ناپدید

شش جهت راه است ومنزل ناپدیددشت هموارست ومحمل ناپدید

ز اشتیاق آب دریا ماهیانخاک می لیسند وساحل ناپدید

برگ برگ این گلستان همچوگلجمله تن گوشند وقایل ناپدید

شد ز خون بی دریغ کشتگانخاک اطلس پوش وقاتل ناپدید

عاقلان چون عهد دیوانگانجمله در بند وسلاسل ناپدید

در دل هر ذره آن خورشید هستشد ترا آیینه در گل ناپدید

رست چون پرگار از سرگشتگیهر که شد در نقطه دل ناپدید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می شمارند این گروه ساده لوحخویش را صاحبدل ودل ناپدید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring