چو خوش است اتحادی که حجاب تن نماندکه من آن زمان شوم من که اثر ز من نماند

شده محو جان روشن تن ساده لوح غافلکه ز شمع غیرداغی به دل لگن نماند

ز کلام پوچ عالم جرسی است پر ز غوغابه چه خلوت آورم رو که به انجمن نماند

ز نشان ونام بگذر به امید بازگشتنکه عقیق نامجو را هوس یمن نماند

چو قلم ازان ز خجلت سرخودبه زیر دارمکه ز من به جای چیزی به جز از سخن نماند

همه شب در انتظارم که چو شمع صبحگاهینفسی بر آرم از دل که نفس به من نماند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نگذاشت جان روشن اثری ز جسم صائبکه زشمع هیچ بر جا ز گداختن نماند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets