مورنه ای پیش قند تنگ میان را ببندخاک قناعت بمال بر لب وشکر بخند

بر سر دست دعاست روی به هر جا کندابر که بر خار و خس سایه رحمت فکند

سلسله پردازشو رو به بیابان گذارچند سراسر توان رفت درین کوچه بند

نغمه اول که ریخت غنچه منقار منبر نفس گرم من سوخت زر گل سپند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صحبت ارباب حال جای شروشورنیستسرمه به آواز خود می دهد اینجا سپند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring