بوسه را کنج دهان یار دارد گوشه گیرگوشه های دلنشین بسیاردارد گوشه گیر

سربه صحرا دادحشر آسودگان خاک راهمچنان ماراخیال یار داردگوشه گیر

نیست ازعزلت غرض زهاد را جز صید خلقعنکبوتان را مگس در غار دارد گوشه گیر

سخت می گیرد فلک برمردم روشن گهرلعل را خورشید درکهسارداردگوشه گیر

حسن عالمگیر او خورشید عالمتاب رااز حیا در رخنه دیوار دارد گوشه گیر

از تریهای فلک دل درحجابت غفلت استدر نیام این تیغ رازنگارداردگوشه گیر

می کنند از فتنه مردم گوشه گیری اختیارفتنه راآن نرگس خونخوار دارد گوشه گیر

از گزند خال زیرزلف او ایمن مباشزهررادرمهره اینجامارداردگوشه گیر

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از ملامت اهل دل صائب به عزلت ساختندغنچه را زخم زبان خار دارد گوشه گیر

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets