ترا به هرگذری هست بیقراردگرمرابجز تو درین شهر نیست یار دگر

ترا اگر غم من نیست غم مباد تراکه جز غم تو مرا نیست غمگسار دگر

بگیر خرده جان مرا و خرده مگیرکه در بساط ندارم جز این نثار دگر

به کوچه باغ بهشتم زکوی او مبریدکه وا نمی شودم دل ز رهگذار دگر

ز آستان تو چون نا امید برگردم؟که هست هر سرمویم امیدواردگر

بغیر عشق که از کاربرده دست ودلمنمی رود دل و دستم به هیچ کاردگر

مراازان گل بی خار، خارخاری بودزیاده شدزخط سبز خار خاردگر

ز طوق فاخته درخاک دامها داردز شوق صید توهر سروجویبار دگر

غبار خط نشدامسال هم عیان ز رخشافتاد مشق جنونم به نوبهار دگر

گرفته ام زجهان گوشه ای که دل می خواستچه دام پهن کنم از پی شکاردگر

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مرا بس است سویدای خال اوصائبکه مهرکوچک شه راست اعتبار دگر

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets