ز خرمن صلح کن با دانه‌ای از دوربینی‌هاکه می‌سازد زبان برق کوته خوشه‌چینی‌ها

تلاش صدر کمتر کن که در بحر گران لنگرسبک دارد کف بی‌مغز را بالانشینی‌ها

میان نور و ظلمت التیامی نیست، حیرانمکه چون پیوست جان آسمانی با زمینی‌ها

سرافرازی چو شمع آن را رسد در حلقه طاعتکه محرابش نخواهد شمع از روشن‌جبینی‌ها

نگردد روزن اندیشه تا مسدود از حیرتندارد غیر سودا حاصلی خلوت‌گزینی‌ها

به من بایست یار از دیگران نزدیک‌تر باشداگر نزدیک می‌گردید راه از دوربینی‌ها

ز گرد خط، گرفتم بی‌صفا شد ظاهر آن لبکجا رفت آن تبسم‌ها و آن حرف‌آفرینی‌ها؟

ندارد روزی اهل قناعت چشم شور از پیسلیمان می‌برد غیرت به مور از ریزه‌چینی‌ها

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به ذوقی باده در جام سفالین ریختم صائبکه از طاق دل فغفور چین افتاد چینی‌ها

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love