در زیر خرقه شیشه می را نگاه داراین ماه را نهفته در ابر سیاه دار

از ریشه بر میار نهال امید راته شیشه ای برای صبوحی نگاه دار

بی شاهد و شراب شب ماه مگذرانچشمی به روی ساقی و چشمی به ماه دار

پیر مغان ز توبه ترا منع اگر کندزنهار گوش هوش به آن خیر خواه دار

بال وپری است نشو و نما را زمین پاکپاس نفس برای دم صبحگاه دار

خودبین شود ز آینه بی غبار، نفسدل را نهفته درته گرد گناه دار

عرض صفای سینه مده پیش غافلاندرپیش زنگی آینه خود سیاه دار

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ماهی محیط را بسر از خامشی کشیدصائب به بزم باده زبان را نگاه دار

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern