نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوستسایه بالای او از سرکشی همدوش اوست

باده تلخی که ما را در سماع آورده استنه خم افلاک در وجد و سماع از جوش اوست

زان گلاب تلخ کز رخساره گل می چکدمی توان دانست پند بلبلان در گوش اوست

می توان خواند از بیاض چهره اش چون خط سبزگفتگوهایی که پنهان در لب خاموش اوست

آدمی گر خون بگرید از گرانباری رواستکانچه نتوانست بردن آسمان، بر دوش اوست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. طوق قمری گرچه باشد صائب از دل تنگترسرو با آن دستگاه حسن در آغوش اوست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring