جز گوشهٔ قناعت ازین خاکدان مگیرغیر از کنار هیچ ز اهل جهان مگیر

حرف از صفای سینه مگو پیش زاهدانآیینه پیش طلعت این زنگیان مگیر

از پیچ و تاب راه به منزل رسیده استبر یک زمین قرار چو سنگ نشان مگیر

جز سرو پایدار درین بوستانسرابر هیچ شاخسار دگر آشیان مگیر

چون عزم صادق است ز کوشش مدار دستدر راه راست توسن خود را عنان مگیر

این برق خانه سوز مهیای جستن استای خون گرفته، نبض من ناتوان مگیر

سوزانترم ز آتش بی زینهار عشقای بیخبر، دلیر مرا بر زبان مگیر

تا بی حجاب، روز توانی سفید شدخفاش وار از نفس خلق جان مگیر

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب به قدر مستمعان خرج کن سخناز طوطیان شکر، ز هما استخوان مگیر

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets