در کاهش است از سخن خود سخن طرازدر سمین به رشته بود بوته گدار

درکم زدن زیادتی آنها که دیده اندچون شمع می کنند زبان در دهان گاز

زیباست این کمند باری شکار خلقزاهد مکن دراز برای خدا نماز

جز مهر خامشی که کند عمر رافزوننشنیده ام شود ز گره رشته ای دراز

بردل مرا غبار علایق نشسته بودروی عرق فشان توام کرد پاکباز

تا چون صدف کنند ترا مخزن گهربردار سوی عالم بالا کف نیاز

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شبنم اگر ز سیر کند منع بوی گلصائب شود به مهر خموشی نهفته راز

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring