چون شمع اشک در طلب مدعا مریزنقد حیات خود چو شرر برهوا مریز

بی عزتی به اهل سخن مایه غم استزنهار خرده های قلم زیر پا مریز

باید اگر به مردم بیگانه جان فشاندزنهار آبرو به درآشنا مریز

آتش تمیز خارو خس از گل نمی کندای ساده لوح گل به گریبان ما مریز

از مفلسان زبان ملامت کشیده دارزنهار خون ماهی بی فلس را مریز

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب گذشت از دو جهان در وفای توخونش به خاک راه به تیغ جفا مریز

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love