چه سازد صنعت مشاطه با حسن خدادادش ؟ز طوق قمریان خلخال دارد سرو آزادش

نمی دانم ز خونریز کدامین صید می آیدکه می پیچد به خود چون زلف جوهر تیغ فولادش

زبس از زلف او در شانه کردن مشک می ریزدچوپای شمع تاریک است پای سرو آزادش

گرانی می کند بر خاطرش یادم،نمی دانمکه بااین ناتوانی چون توانم رفت ازیادش

ندارد بلبل ما طاقت ناکامی غربتمگر رحمی کنند و با قفس سازند آزادش

نه لاله است این که دارد تربت فرهاد را دربرکه با این گوش سنگین خون چکاند از سنگ فریادش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. اگر صائب مقیم گلشن فردوس خواهدشدنخواهد رفت از خاطر هوای سیر بغدادش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love