شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازشز گیرایی نریزد خون صید از چنگل بازش

به صد بی تابی یوسف ز خلوت می دود بیروناگر در خانه آیینه گردد عکس دمسازش

ز راه آب چون دزدان رودسرو چمن بیرونبه هر گلشن که گردد جلوه گر سرو سرافرازش

خدا از آفت نزدیکی این ره را نگه داردکه من کیفیت انجام می یابم ز آغازش

مشو نومید از لطفش به خواری ها که پرتو رابه خاک ار افکند خورشید،با خود می برد بازش

اگر صد بار برخیزد، همان بر خاک بنشیندبه بال دیگران هرکس بود چون تیر پروازش

مگر مژگان گیرایش عنان داری کند، ورنهنگه می لغزد از رخساره آیینه پردازش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سر سودا ندارد بی نیازیهای او صائبوگرنه می فروشم من دو عالم رابه یک نازش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring