خواب چشم تو که ازناز بود تعبیرشمژه راسبزه خوابیده کند تقریرش

بسمل او به سر جان نتواند لرزیدبس که ازلنگر نازست گران شمشیرش

این چه مژگان بلندست که نگشوده ،شوددرکمانخانه ز نخجیر ترازو،تیرش

اگر از سلسله زلف رهایی یابدچه کند دل به غبار خط دامنگیرش ؟

هرکه را شوخی چشم تو بیابانی کردحلقه چشم غزالان نکند زنجیرش

حسن مغرور چو افتاد نسازد با خودچه عجب خانه آیینه کند دلگیرش؟

بادل بیخبر، اظهار ندامت ز گناههمچو خوابی است که درخواب کنی تعبیرش

حذر از آه جگردوز کهنسالان کنکاین کمانی است که برخاک نیفتد تیرش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. پای ویرانه هر کس که فرو رفت به گنجنیست صائب غم معمار و سر تعمیرش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love