بپوش چشم ز عیب کسان، هنربین باشبساز با خس و خار و همیشه گلچین باش

ز سنگ خاره دم تیغ زود برگردددرین قلمرو آفت چو کوه سنگین باش

به خون ز نعمت الوان دهر قانع شوگرانبها و گرامی چو نافه چین باش

به یک نظر نتوان دید خلق و خالق رابپوش دیده خودبینی و خدابین باش

درآ به حلقه روشندلان عالم خاکز سنگ تفرقه ایمن چو عقد پروین باش

شکسته پایی برق است سبزه ته سنگبه بال سعی گریزان ز خواب سنگین باش

نخست از نفس پاک مشک کن خون رادگر چو نافه چین در لباس پشمین باش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بهشت نقد اگر صائب آرزو داریبرو زخاک نشینان شهر قزوین باش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets