چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموشکی آتش جگر سنگ می شود خاموش؟

ز پند ناصح بی مغز ،عشق آسوده استکه بحر را نکند پرده  زبد خاموش

چو شمع کشته نلرزد به زندگانی خویشزبان هر که شد از حرف نیک و بد خاموش

به گفتگوی تنک مایگان مبر غیرتکه زود می شود این سیل بی مدد خاموش

ز رهگذار نفس تیره می شود دلهاز هیچ آینه خجلت نمی کشد خاموش

شکایت تو ز افلاک از درشتی توستکه خاک نرم بود در ته لگد خاموش

ز قحط شیر مروت سپهر خشک مزاجمرا به جنبش گهواره می کند خاموش

چنان که طفل به تدریج می شود گویازبان عقل به تدریج می شود خاموش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. اگر نسیم دم عیسوی شود صائبچو غنچه تن به شکفتن نمی دهد خاموش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wisdom and advice