همچون کمان سخت ز طبع غیور خویشآسوده از کشاکش خلقم ز زور خویش

از آفتاب اگر به سرم تاج زر نهندسر درنیاورم به فلک ازغرور خویش

چون کرم شبچراغ،زراندودآتشممستغنی ازستاره و ماهم زنورخویش

حیرات مرا به عالم وحدت کشیده استنتوان زمن گرفت به کثرت حضور خویش

سیلاب با تلاطم دریا چه می کند؟پروای شور حشر ندارم ز شور خویش

نه تاب وصل دارد و نه طاقت فراقدرمانده ام به دست دل ناصبور خویش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب مرا به عالم بالا دلیل شددر زیر بار منتم از فکر دور خویش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation