به چشم راه شناسان بود بیابان تنگکه از نشانه شود برخدنگ میدان تنگ

به ماه مصر چه نسبت ترا که گردیده استجهان ز جوش خریدار همچو زندان تنگ

قرار نیست به یک جای بیقراران راز بلبلان نشود جای بو گلستان تنگ

صبور باش به زندان و چاه چون یوسفکه یک دو روز بود کار بر عزیزان تنگ

گرهگشاست دم تازه سبکروحانکه بر نسیم نگردد ز غنچه میدان تنگ

به خلق کوش جهان را گشاده گر خواهیکه کفش تنگ به رهرو کند بیابان تنگ

فشار قبر کند سرمه استخوان ترااگر شود تو یک خاطر پریشان تنگ

گلوی حرص نگردد گشاده از نعمتکه بر غنی و فقیرست رزق یکسان تنگ

ز تنگنای جهان عشق تنگ می آیداگر برآتش سوزان شود نیستان تنگ

دل حبابی اگر بشکند ز تندی بادچو چشم مور شود ملک بر سلیمان تنگ

به قدر کاوش ازین چشمه آب می جوشدز سایلان نشود دستگاه احسان تنگ

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به چشم هرکه ز همت گشاده شد صائبفضای چرخ بود چون دل بخیلان تنگ

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring