رخسار همچو ماه تو از عنبرین هلالدرگوش آفتاب کشد حلقه زوال

فارغ زرشک آینه وآب کرده استعشاق را نظاره آن حسن بی مثال

بر لعل او عقیق کند آب خود سبیلبر سیب او سهیل کند خون خود حلال

لب نیست رخنه ای توان بست چون گشودچندان که ممکن است بپرهیز از سوال

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب دلش فسرده نگردد ز برگریزمرغی که بهار کشد سر به زیر بال

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets