دارم ز دست رفته عنانی ز دود دلچون زلف تاب داده سنانی ز دود دل

چون لاله سرخ روست درین بوستانسراآن را که هست سوخته نانی ز دود دل

بر جا نماند آن که بود چون شراره اشدر زیر پای تخت روانی ز دود دل

چون خامه رهنورد تو هرجا که بگذردماند به یادگار نشانی ز دود دل

دارد خط امان ز تریهای روزگارآن را که هست آینه دانی ز دود دل

از ما حذر که در دهن آتشین ماستچون لاله داغ دیده زبانی ز دود دل

در تنگنای سینه من جلوه می کندهر گوشه سبز مور میانی ز دود دل

تیرش ز سنگ خاره چو ابرو گذر کنددر دست هرکه هست کمانی ز دود دل

افتاده تا به روز قیامت سیاه مستهرکس که تلخ ساخت دهانی ز دود دل

زان تازه و ترم که رسانیده است عشقدر سینه ام بنفشه ستانی ز دود دل

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب هوای چشمه حیوان نمی کنمدارم اگر چه سوخته جانی ز دود دل

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love