نخل قد تو هم آغوش بلا کرد مراهوس زلف تو همدست صبا کرد مرا

خاک در دیده مقراض جدایی بادا!که ازان حاشیه بزم جدا کرد مرا

عکس من خاک به چشم آینه را می پاشیدپرتو روی تو آیینه نما کرد مرا

بعد عمری که فلک بر سر انصاف آمدهمچو یوسف به لب چاه بها کرد مرا

(چه عجب گر جگر نی بخراشد نفسمبند از بند، فراق تو جدا کرد مرا)

(داشتم شکوه ز ایران، به تلافی گردوندر فرامشکده هند رها کرد مرا)

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چون به بستر بنهم پهلوی راحت صائب؟غنچه خسبی، گره بند قبا کرد مرا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love