با کمال محرمی محرم ازان رخساره امدرکنار گل چو بوی گل همان آواره ام

روی آتشناک خوبان آب حیوان من استهست از آتش زندگی چون مرغ آتشخواره ام

آن سپهر عالم افروزم جهان درد راکز سرشک و داغ باشد ثابت و سیاره ام

غم به قدر غمگسار از آسمان نازل شودزان غم من زود آخر شد که بی غمخواره ام

حلقه تا بر در زنند از خویش می آیم برونچون شرر هر چند در زندان سنگ خاره ام

اعتماد رزق بر رازق مرا امروز نیستتخته مشق توکل بود از گهواره ام

دور از انصاف است از گلزار بیرون کردنممن که چون شبنم ز گل قانع به یک نظاره ام

بید مجنون میوه داد و من همان بی حاصلمچرخ ناهموار شد هموار ومن انگاره ام

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دل نهاد درد تابودم فراغت داشتمچاره جویی کرد صائب این چنین بیچاره ام

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring