بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانه‌امجلوه مهتاب سیلاب است در ویرانه‌ام

صبر من از خارخار شوق پا بر جا نماندریشه از دندان موران داشت دایم دانه‌ام

آن سیه‌روزم ، که در ایّامِ عمرِ خود ندیدنور را در خواب چشم روزن کاشانه‌ام

تا شنیدم کز ندیمان حریم خواب اوستاز ته دل تا قیامت دشمن افسانه‌ام

من کجا و طالع برگرد سر گشتن کجاشمع چون گل می‌کند گل می‌کند پروانه‌ام

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست امید برومندی ازین طالع مراهم مگر زنگار روزی سبز سازد دانه‌ام

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets