به ناکامی ز خاک آستانت دردسر بردمدعای طاق ابرویت به محراب دگر بردم

درین مدت که عمر من سرآمد در نظر بازیچه از خورشید خسارت بغیر از چشم تر بردم

به کوته دستی من خون اگر گریند جا داردکه من دست تهی چون بهله زان موی کمر بردم

مرا زیبد به سربازان عالم گردن افرازیکه گوی دل زچوگان خم زلفت بدر بردم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. برهمن گرمرا سوزد به صندل جای آن داردکه بر پای صنم تا جبهه سودم دردسر بردم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets