از آن چون زلف ماتم دیدگان ژولیده زنجیرمکه چون برگ خزان دیده است روز دست تدبیرم

ز اقلیم اثر برگشتن آه من نمی داندبه عنقا می رساند نسبت خود را پرتیرم

اگر غافل به صید بیگناهی شست بگشایمچو زخم تازه خون گردد روان از چشم زهگیرم

بلند افتاده طاق سرگرانی کعبه او راو گرنه چین کوتاهی ندارد زلف شبگیرم

از آن در جستجوی کام، چرخم در بدر داردکه از هر در فزاید حلقه دیگر به زنجیرم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز بس کز دور گردون محنت و غم دیده ام صائبهلال عید آید در نظر چون ناخن شیرم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate