قضا روزی که کرد از چار عنصر خشت بالینمغبارآلود شد آیینه چشم جهانبینم

ز غفلت در بهشت بیخودی بودم، ندانستمکه دارد تلخی تعبیر در پی خواب شیرینم

زمین پست فطرت کیست تا نخجیر من گرددکه گردون سینه کبک است پیش چنگ شاهینم

ز سوز عشق هر مو برتنم شمع می سوزدنه مجنونم که چشم شیر باشد شمع بالینم

مرا تهدید فردا می دهد واعظ، نمی داندکه من امروز در دوزخ ز چشم عاقبت بینم

نظر واکرده ام در وحشت آباد پریشانیبنات النعش آید در نظر چون عقد پروینم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به کردار بد و افعال زشت من مبین صائبهمینم بس که از مدحتگران آل یاسینم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate