گر آن خورشید رو را همسفر خویشتن بینمز زلف شام غربت چهره صبح وطن بینم

ز بس چین جبین باغبان ترسانده چشمم رانمی خواهم که از چاک قفس سوی چمن بینم

دلم از خار خار رشک، خار پیرهن گرددترا با برگ گل گر در ته یک پیرهن بینم

زهر یک قطره اشکم که دارد تکیه بر مژگانزپا افتاده گلگونی به دوش کوهکن بینم

ز رنگ حرف، بوی غنچه راز نهان یابمپریشان خاطری را از سر زلف سخن بینم

ز غیرت بندبندم همچو برگ بید می لرزدنسیمی چون غبارآلود در صحن چمن بینم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خوش آن روزی که صائب از نهالش کام برگیرمترنج نیک بختی در کف از سیب ذقن بینم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring