کرده ام نذر که از دست سبو نگذارمجانب باده گلرنگ فرو نگذارم

چند ترسانیم که از آتش دوزخ واعظ؟من به این () دست سبو نگذارم

ادب بلبل اگر خاره ره من نشوددر دل غنچه گل، رنگ ز بو نگذارم

بهتر آن است که بر تشنه لبی صبر کنمخال تبخال به طرف لب جو نگذارم

آه من از جگر سر خزان می خیزدبرحذر باش به گلزار تو رو نگذارم

با تیمم که ز نقش قدم او باشدکرده ام نذر نمازی به وضو نگذارم

دل من آب ز سرچشمه سوزن نخوردکار زخم جگر خود به رفو نگذارم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گرچه در حلقه ز نار مقیم صائبطرف سلسله سبحه فرو نگذارم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love