مهربان یار وفاپیشه کجا رفت و کجاست؟که جمالش همگی نور دل و دیده ماست

من بدان یار گرامی برسیدم دیدمکه همه نور تجلی ز جبینش پیداست

یار خوش خوی چو بنشست قیامت بنشستباز آن یار چو برخاست قیامت برخاست

در وفا کوش و صفا کوش، که جان می داندکین متاعیست که در ملک تو آن مستوفاست

حالت روی و ریا شیوه سرمستانستکمترین شیوه این زاهد ما روی و ریاست

صوفیان جمله پی خرقه و تسبیح شدندغیر آن صوفی ما، کو ز میان مستثناست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسمی، جمله جهان مرده غفلت گشتندغیر آن زنده کن مرده، که یحیی الموتاست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love