پیام دوست ز باد بهار می‌شنومز چاک سینه گل بوی یار می‌شنوم

جنون من چه عجب گر یکی هزار شود؟که وصف گل ز زبان هزار می‌شنوم

هزار نکته سربسته بی‌میانجی حرفز غنچه دهن تنگ یار می‌شنوم

از آن ز سیر چمن می‌برم ز خود پیوندکه ذکر اره ز هر شاخسار می‌شنوم

چه آتش است که در مغز خاک افتاده است؟که العطش ز لب جویبار می‌شنوم

مرا چو تیشه فرهاد می‌خراشد دلصدای کبک اگر از کوهسار می‌شنوم

شکایتی است که مردم ز یکدگر دارندحکایتی که درین روزگار می‌شنوم

گذشت از دل گرم که خط مشکینت؟که بوی سوختگی زان غبار می‌شنوم

مباد نقش کسی بدنشین شود یاربمیان به حرم و طعن کنار می‌شنوم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به گوش، پنبه سیماب می‌نهم صائبزهر که حرف دل بی‌قرار می‌شنوم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love