از زلف یار رنگ دگر برگرفته‌ایممومیم اگر چه نکهت عنبر گرفته‌ایم

پیش کسی دراز نگشته است دست ماما چون چنار از آتش خود درگرفته‌ایم

چون سر برآوریم ز دریا، که چون صدفگوهر به آبروی برابر گرفته‌ایم

با دست رعشه‌دار چو شبنم درین چمندامان آفتاب مکرر گرفته‌ایم

گر دست ما تهی است ز سیم و زر نثاراز چهره آستان تو در زر گرفته‌ایم

کیفیت جوانی ما را خمار نیستکز دست پیر میکده ساغر گرفته‌ایم

ما را به روی گرم چراغ احتیاج نیستکز بال و پرفشانی خود درگرفته‌ایم

باور که می‌کند که درین بحر چون حبابسر داده‌ایم و زندگی از سر گرفته‌ایم؟

در مشت خار ما به حقارت نظر مکنکز دست برق، تیغ مکرر گرفته‌ایم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب ز نقطه‌ریزی کلک سخن‌ترازروی زمین تمام به گوهر گرفته‌ایم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern