در کوی جان به قطع مراحل نمی‌رسیمتا گرد جسم هست به منزل نمی‌رسیم

نه دین ما به جا و نه دنیای ما تماماز حق گذشته‌ایم و به باطل نمی‌رسیم

در دست و پا زدن گرو از موج می‌بریمدانسته‌ایم اگرچه به ساحل نمی‌رسیم

کار شتابکار به پایان نمی‌رسداین است اگر شتاب، به منزل نمی‌رسیم

خونی که بود در تن ما، سوخت چون نفسوز بخت بد هنوز به قاتل نمی‌رسیم

دست کرم ز رشته تسبیح برده‌ایمروزی نمی‌رود که به صد دل نمی‌رسیم

زین سان که موج حادثه دنبال ما گرفتچون کشتی حباب به ساحل نمی‌رسیم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب درین محیط که هر قطره واصل استما در خود از طبیعت کاهل نمی‌رسیم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets