تلخی ز لب لعل تو نشنفتم و رفتمخوش باش که ناکام دعا گفتم و رفتم

کردم سفر از خویش به آوازه یوسفبانگ جرس از قافله نشنفتم و رفتم

چون سیل سبکسیر به رخساره پر گردخار و خس این بادیه را رفتم و رفتم

غافل نگذشتم ز سر خار ملامتاز آبله هر گام گهر سفتم و رفتم

چون عود ز خامی نزدم جوش شکایتبوی جگر سوخته بنهفتم و رفتم

نعل سفرم جای دگر بود در آتشدر سایه دنیا مژه ای خفتم و رفتم

دادند به من عرض متاع دو جهان راجز عبرت از آنها نپذیرفتم و رفتم

چون غنچه زباغی که نسیمش دم عیسی استاز همت من بود که نشکفتم و رفتم

دود از جگر حوصله طور برآورداین داغ جگر سوز که بنهفتم و رفتم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر کس گهری سفت درین بزم چو صائبمن نیز ز مژگان گهری سفتم و رفتم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets